Liever worden opgegeten door eigen wormen

EPE – Niet iedereen wil zijn stoffelijke resten op een algemene begraafplaats of in een crematorium achterlaten. Voor Johan Joppe uit Epe gaat er niets boven een plekje in de eigen grond, waar hij ongestoord kan blijven liggen. Daarin is hij anders dan de meeste grondeigenaren, die het niet veel uitmaakt waar ze na hun dood terecht komen, als het maar niet in hun eigen bos is.

‘Wat heb ik nou aan m’n fiets hangen?’ dacht J.A. Joppe sr. uit Epe toen hij uit de krant vernam dat zijn zoon de gemeente Epe om toestemming had gevraagd op zijn eigen grond begraven te mogen worden. Twee jaar geleden verhuisde hij naar de Eper Veste en werd zijn zoon de nieuwe bewoner van het landgoed aan de Rauwenhoffweg. Na zijn dood wil hij net als zijn echtgenote worden gecremeerd en niet in een graf op eigen grond.

Voor Joppe jr. ligt het anders: ‘Douw mij hier maar onder de zoden en laat me opeten door mijn eigen wormen. Hier ligt Johan A. Joppe, hij is zo en zo oud geworden.’ Dat vindt hij heel wat beter dan te worden begraven op een ‘liefdeloze opbergplek’ die na vijftien jaar wordt geruimd, tenzij de familie bijbetaalt.

Mocht zijn verzoek voor een graf op eigen grond niet worden gehonoreerd, dan zegt hij zich nog liever te laten cremeren en uitstrooien dan te worden begraven op een algemene begraafplaats. Het is naar zijn mening in ieder geval zaak al vroeg een graf op eigen grond te regelen. Joppe: ‘Ambtelijke molens malen langzaam en anders ben ik voor die tijd al lang ontbonden.’

Hond of kip

Niet iedereen wil een paar vierkante meter van zijn terrein voor een graf gebruiken en daarvoor de moeizame weg van een toestemmingsprocedure volgen. Zijn eigen hond of kip begraaft Albert Scholten nog wel op zijn terrein, maar hijzelf wil later niet het risico lopen dat zijn stoffelijke resten op het terrein van een ander liggen als het bezit wordt verkocht.

Ook oud-marineman Peter van der Oest uit Epe voelt niets voor een privégraf. Ook een zeemansgraf lijkt hem trouwens niks. Daarvoor heeft hij te veel half verteerde lichamen uit zee opgevist van zeelieden en verongelukte vliegers. Het interesseert hem niet echt of hij na zijn dood begraven of gecremeerd wordt. Van der Oest: ‘In principe laat ik me net als mijn ouders cremeren en wat mij betreft mogen ze van mijn as zandlopertjes voor de familie maken.’

‘Vroeger werd alles onder de grond gestopt’, vertelt een bewoonster uit Epes buitengebied. ‘Hoe dieper hoe beter, want de vossen en de honden groeven het anders weer op. Vuilnis en dode dieren werden er begraven en het brandbare vuil ging in een ton zolang de vuilnis nog niet door de gemeente werd opgehaald.’ Het maakt haar niet veel uit wat er na haar dood met haar stoffelijke resten gebeurt: ‘Het is letterlijk een stoffelijk overschot en daar wil ik mijn mooie plekje niet mee bevuilen.’

Botjes

Maar dat valt volgens Johan A. Joppe erg mee: ‘De grond in Epe is uitstekend en al na tien jaar zijn er van een stoffelijk overschot alleen nog wat botjes over.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: