Een baken van rust in verdrietige tijd

Gepubliceerd op 12-02-2008 – 11:12
Laatst bijgewerkt 12-02-2008 – 11:12

GOOR – Tonny Kranenberg begeleidt nabestaanden bij uitvaart.

Zelf heeft ze niets gezegd tijdens de uitvaart van haar vader die vijftien jaar geleden overleed. Tonny Kranenberg vindt het nog altijd jammer. “Ik dacht dat ik het niet kon, maar als er toen iemand was geweest die me een zetje had gegeven, had ik wellicht toch iets gezegd.” Misschien ligt daar de oorsprong van haar bedrijfje ‘Aandacht voor afscheid’ dat mensen begeleidt bij een uitvaart.

De officiële term ritueelbegeleidster heeft nog wat gewenning nodig. “Mensen denken vaak aan rare dingen, maar het gaat gewoon om de rituelen rond de dood”, legt ze uit. Er is zelfs een speciale opleiding voor die Kranenberg heeft afgerond.

De Goorse werkt ook als uitvaartleider bij Tijhuis waarbij ze alles regelt rond een crematie of begrafenis. Maar als ritueelbegeleidster helpt zij nabestaanden bij de vorm en inhoud van het afscheid. “Bij gelovige mensen wordt de uitvaart door de kerk geregeld. Er komt ook daar steeds meer ruimte voor een persoonlijke invulling, maar in principe ligt het draaiboek klaar.

Bij niet-kerkelijke uitvaarten moeten mensen zelf bedenken hoe ze het afscheid willen vormgeven. Er is dan vraag naar iemand die samen met hen het proces doorloopt. Ik neem de mensen bij de hand.”

Juist op het moment dat mensen verdriet hebben, is er weinig tijd om na te denken over het afscheid van een dierbare. Zakelijke dingen als een adressenlijst en de kist zijn vaak geregeld, maar hoe het afscheid precies moet verlopen is onbekend. “Ik ga dieper op de zaken in, zet in op een mooie dienst. Het belangrijkste is het eerste gesprek met de familie dat meestal wel twee uur duurt”, vertelt Kranenberg. Het levensverhaal van de overledene staat centraal. Wat heeft iemand betekend voor zijn omgeving? Mensen zijn vaak te verdrietig om te spreken tijdens de plechtigheid waardoor ik vaak de enige ben die het woord voert. Maar ik wil nabestaanden juist graag betrekken bij het afscheid. Ik vraag of ze een gedicht willen voorlezen of kaarsen willen aansteken. Ook al zegt iemand maar drie zinnen, dat maakt het wel persoonlijker.”

Kranenberg heeft in het eerste gesprek alle zintuigen openstaan. Ze wil een reëel beeld van de overledene geven. “Soms is het juist raar om dingen niet te zeggen als het algemeen bekend is.

Dat moet je niet vermijden, maar pijnlijke momenten wil ik natuurlijk wel voorkomen. Niemand is een heilige. Het is mijn taak om lastige zaken subtiel te verwoorden.”

Inmiddels heeft Kranenberg enige ervaring opgebouwd, gesteund door haar achtergrond als verpleegkundige en stervensbegeleidster. Ze is voor haar ‘cliënten’ een baken van rust in verdrietige tijden. “Ik vind het af en toe afschuwelijk wat mensen overkomt, maar op de een of andere manier is het niet mijn eigen verdriet. Het is niet altijd makkelijk, maar als de nabestaanden vinden dat het een mooie uitvaart is geweest ben ik blij. “Je kunt het immers maar een keer goed doen.”

www.aandachtvoorafscheid.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: