Uit het AD van 25-02-2008

Afscheid, al voor de geboorte

Door MICHELE HARTOG
Een doodgeboren kindje is de nachtmerrie van elke aanstaande ouder. Mariëlla en Armand verloren Niels. ‘We voelden ons echt papa en mama. Die kracht en trots helpt ook om verder te gaan.’
 
afbeelding vergroten FOTO COR DE KOCK

 

Mariëlla en Armand verloren hun zoontje na een zwangerschap van zeven maanden. ,,Wat foto’s en afdrukken van zijn handjes en voetjes, dat is alles wat we van Niels hebben. Veel te weinig, maar zo belangrijk.’’

Mariëlla (35) was stralend zwanger en het kind was ontzettend gewenst. Vanwege haar suikerziekte hielden de artsen haar nauwlettend in de gaten. Niets wees erop dat de zwangerschap verkeerd zou aflopen, dat Mariëlla op 6 juli 2007 een levenloos kindje ter wereld zou brengen. ,,De zwangerschap verliep perfect. Ik voelde me heerlijk en genoot samen met Armand enorm. De dag voordat het misging, hoorde Armand voor het eerst het hartje via een wc-rol. We waren zo gelukkig.’’

Hun zoon Niels is na zeven maanden overleden in de buik van zijn moeder. Een oorzaak is niet bekend. Mariëlla: ,,Zondag voelde ik dat ik iemand ging verliezen. Ik was bang voor Armand (35), maar die kwam ’savonds gewoon thuis. Ik weet mijn gevoel aan de zwangerschapshormonen, maar bleef toch onrustig.

,,’s Nachts droomde ik heel heftig. Ik zag een licht en het leven in mijn buik werd weggehaald. Ik heb een strijd gevoerd, maar tevergeefs. Toen ik wakker werd wist ik dat het mis was. We haastten ons naar het ziekenhuis, maar zijn hartje klopte niet meer. Op dat moment stort je samen in de afgrond.’’

Direct na het slechte nieuws werd verteld dat Mariëlla haar zoon minstens een dag en maximaal een week bij zich moest houden. Het stel koos voor twee dagen. Vroeger vond ze dat een luguber idee, maar na het schokkende nieuws wilde ze Niels graag nog een poosje bij zich dragen. Ook Armand had tijd nodig om afscheid te nemen van de mooie zwangere periode. Ze hadden zo ook wat tijd om zich op de bevalling en uitvaart voor te bereiden.

,,Hoewel we deze dagen hard nodig hadden voor de verwerking, was het een hel. Je toekomst valt in duigen. Niet alleen dat, maar je moet ook opeens van alles regelen. Wilden we Niels laten cremeren, hoe moest het geboorte- en afscheidskaartje eruit zien en hoe konden we afscheid nemen. Ik zag ook enorm op tegen de bevalling. Dat is normaal al zwaar, helemaal als je weet dat je van een levenloos kindje gaat bevallen. Ik was bang, dacht dat ik het niet aankon.’’

De bevalling gaf Mariëlla juist kracht. ,,Vanaf het moment dat ik ontsluiting had, werd alles anders. Mijn moeder sms’te dat ik mijn kindje los moest laten en zo voelde het ook. Ik kreeg een soort rust over mij en kracht. Armand voelde hetzelfde. We waren niet alleen maar intens verdrietig, we keken ook uit naar de kennismaking met onze zoon. Niels was het mooiste kindje dat ik ooit heb gezien.”

,,Met alles erop en eraan. Zijn handjes gevouwen, precies dezelfde zijligging als zijn vader in zijn slaap en mijn kinnetje. Een slanke baby met grote voetjes. Fantastisch om onszelf terug te zien in dat kleine prachtige mannetje. Ik was niet voorbereid op die explosie van trots. We voelden ons echt papa en mama en dat was zo fijn. Dat gevoel overviel me. Daar heeft onze zoon voor gezorgd en daar ben ik blij mee. Die kracht en trots helpt ook om verder te gaan.’’’

De pastoor feliciteerde de ouders met de geboorte van Niels. Die zei dat het triest was dat ze zo snel afscheid moesten nemen. ,,Dat vond ik zo mooi gezegd. Die woorden maakten anderen ook duidelijk dat we voor het eerst ouders waren geworden. Dat er ondanks het verlies ook een geboorte had plaatsgevonden.”

,, Niet iedereen begrijpt dat. Mensen denken dat een kind verliezen pas zwaar is als het kind heeft geleefd. Maar Niels leefde al zeven maanden in mijn buik, in onze gedachten, harten en toekomst. Overlijdt een kindje als hij ouder is, dan heb je langer de tijd gehad om van hem te houden, maar dat maakt dit verlies er niet minder om. Niels is ons eerste kindje. Hij heeft bestaan en dat mag niemand vergeten.’’

Na de bevalling heeft Armand de navelstreng doorgeknipt en hebben de ouders Niels vastgehouden en geknuffeld, net als ouders van levende kinderen dat doen. Er zijn foto’s en afdrukken van zijn voetjes en handjes gemaakt. ,,Er is een enorme leegte. Die is niet op te vullen. Maar je moet toch verder. Wat ons helpt is de kracht die we na de geboorte kregen. ”

,,Daardoor waren we in staat zwaar emotionele zaken zelf te regelen, zoals de geboorte- en overlijdensaangifte in het gemeentehuis. We hebben ook veel steun aan de schaarse tastbare herinneringen die we aan Niels hebben. Zijn kamertje konden we eerst niet zien, maar nu vinden we er rust en is het een plek om te rouwen. Alle kaartjes en steunbetuigingen hangen aan de muur. Op de commode liggen persoonlijke teksten en spullen. Armand en ik dragen allebei een hanger met daarin de as van onze zoon. Alles wat tastbaar is, is van belang.”

, , De tijd samen is zo kort, die moet je optimaal gebruiken. Ik heb in de huiskamer een tuintje voor Niels gemaakt met vlinders en prachtige bloemen. Hopelijk ziet de hemel waar Niels nu is er zo uit. Ik voel zijn aanwezigheid vaak. Dat is prettig. Want ik weet dat Niels bestaat, alleen dan anders.’’

GRENS BIJ 24 WEKEN
Doodgeboorte houdt in dat een kind na een zwangerschap van ten minste 24 weken levenloos ter wereld komt.Overlijdt een kind voor die 24 weken, dan heet dat een miskraam.

Eén op de tien zwangerschappen eindigt in een miskraam. De laatste cijfers van het RIVM over doodgeboorte in Nederland stammen uit 2004. In dat jaar brachten in Nederland ruim 191.000 vrouwen iets meer dan 194.000 kinderen ter wereld. Een klein deel van de kinderen is op het moment van geboorte niet meer in leven.

Gaat men uit van kinderen geboren na een zwangerschapsduur van minimaal 24 weken, dan werden in 2004 5,2 kinderen van alle 1.000 geboren kinderen doodgeboren. Uitgaande van een zwangerschapsduur van 28 weken of meer, was dit 4,1 van alle 1.000 geboren kinderen. Begin jaren zeventig lag dit cijfer nog twee keer zo hoog.

www.rivm.nl

‘JE ZIT NIET TE WACHTEN OP NOG MEER PIJN’

De afdeling verloskunde van het Leids Medisch Centrum beschikt sinds enkele maanden over speciale houten schalen waarin te vroeg geboren overleden kindjes kunnen liggen.

In deze schaal, bedacht door Caroline Symersky, ligt een inlegdoek waarin het kindje gewikkeld kan worden en die de ouders eventueel als aandenken kunnen meenemen. Het kindje van Symersky overleed in februari 2003 en ze vond zo’n klein lichaampje er verloren uitzien in de grote plastic wieg.

Ziekenhuizen raden aan je kind een naam te geven, hem vast te houden, te wassen en te verzorgen en veel foto’s te nemen. Dit helpt bij de acceptatie, om afstand te nemen en bij de verwerking. Er worden vaak afdrukken gemaakt van handjes en voetjes als tastbare herinneringen.

Mariëlla en Armand zijn blij met de aandenkens waar het ziekenhuis voor heeft gezorgd. Ook de eerste opvang en de begeleiding bij de geboorte was uitstekend. Ze zijn minder te spreken over de nazorg. ,,Tijdens het eerste nazorggesprek werden wij in een wachtkamer vol zwangere vrouwen gezet. Dat is echt een klap in je gezicht. De jurist van het ziekenhuis meldde ons dat dit niet had mogen gebeuren en weet het aan vakantiekrachten. Maar voor het tweede nazorggesprek konden we weer net zo makkelijk in de algemene wachtruimte plaatsnemen.”

,,Een confrontatie met een dolgelukkig stel dat zwaaiend met de echo naar buiten liep, werd me echt te veel. Heel pijnlijk, ook voor de zwangere meiden die mijn verdriet moesten aanzien. Niet alleen in het ziekenhuis gaat het mis. Ook mailings en brieven van bedrijven worden niet stilgezet, ondanks verzoeken. Kraamzorgpakketten worden afgeleverd, uitnodigingen om de blije doos op te halen verstuurd, net als mailings met tips voor de eerste maanden met je kleintje. ”

,, Na zo’n groot verlies zit je niet te wachten op nog meer pijn. Van lotgenoten hoor ik helaas dezelfde schrijnende verhalen. Ik ben daar nu mee bezig. Als alle ziekenhuizen een standaardprocedure invoeren voor de wachtruimte en mail- en postsystemen hun gegevens naar behoren aanpassen, wordt veel extra leed bespaard.’’

Bronvermelding ! 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: